Warstwa typograficzna pełni tu podwójną funkcję. Z jednej strony tworzy fizyczną „bryłę” znaku - stabilną, zwartą i osadzoną, z drugiej zaś generuje rytm wizualny nawiązujący do fal dźwiękowych. Powtarzalność, zagęszczenie i kierunkowość liter budują wrażenie pulsowania, rezonansu i przepływu - subtelnej, ale czytelnej metafory muzyki.